هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی به توصیف جمال معشوق و تأثیر نور وجود او بر جهان می‌پردازد. شاعر معشوق را به خورشید حقیقی تشبیه می‌کند که整个世界 را روشن کرده و جمال او در هر ذره‌ای نهفته است. عارفان حقیقت را می‌بینند، اما نادانان تنها به گمان‌ها بسنده می‌کنند. شعر همچنین به مقایسه‌ی عاشق دیوانه و زاهد افسرده می‌پردازد و برتری عشق را بر زهد خشک تأکید می‌کند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عرفانی و عمیق این شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد.

شماره ۱۲۶ - روی چو مهت کاینه جان و جهانست

روی چو مهت کاینه جان و جهانست
حسنش ز همه ذره چو خورشید عیانست ۱

عالم شده از نور رخت ظاهر و پیدا
در پرده هر ذره جمال تو نهانست ۲

در ظاهر و باطن بیقین از همه رویی
عارف همه او بیند و جاهل بگمانست ۳

در مذهب من نام و نشان جمله ترا بود
غیری که نباشد ز کجا نام و نشانست ۴

خورشید حقیقی است که از کون و مکان تافت
عالم همه روشن شده از پرتو آنست ۵

از عاشق دیوانه خبر جوی ز معشوق
کین زاهد افسرده هم از بیخبرانست ۶

حسن رخ تو دید اسیری ز دو عالم
ای جان ز جهان او بجمالت نگرانست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۹۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۵ - روی تو ظاهرست بعالم نهان کجاست
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷ - رند و قلاشیم و مست و می پرست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.