هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عارفانه، بیانگر دلدادگی و وابستگی شاعر به معشوق است. او معشوق را مونس جان، دلبر، درمان دردها، کعبه و قبله خود می‌داند و از دست و دامن او به عنوان نماد وصل و آرامش یاد می‌کند. شاعر از ستمگری معشوق و اسیری دلش شکایت می‌کند، اما در عین حال، عشق و ارادت خود را به او ابراز می‌دارد.
رده سنی: 15+ این شعر حاوی مضامین عاشقانه و عارفانه است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ستمگری معشوق و اسیری دل ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.

شماره ۱۶۵ - ای صنم سمن بران دست منست و دامنت

ای صنم سمن بران دست منست و دامنت
مونس جان بیدلان دست منست و دامنت ۱

ای مه خوش لقای من دلبر جان فزای من
درد من و دوای من دست منست و دامنت ۲

کعبه ماست کوی تو، قبله ماست روی تو
میل دلم بسوی تو، دست منست و دامنت ۳

ای بت گلعذار من ای غم و غمگسار من
شادی جان زار من دست منست و دامنت ۴

مرهم جان ریش من همدم و یارو خویش من
مذهب و دین و کیش من دست منست و دامنت ۵

خوان کرم نهاده، پرده ز رخ گشاده
مژده وصل داده، دست منست و دامنت ۶

دل ز اسیری می بری، هیچ غمش نمی خوری
تا بکی این ستمگری دست منست و دامنت ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۰۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۶۴ - عالم چو نقش موج ببحر وجود اوست
گوهر بعدی:شماره ۱۶۶ - اسرار یقین را بگمانی شده باحث
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.