شماره ۱۸۵ - چو حسن روی او جلوه گری کرد

چو حسن روی او جلوه گری کرد
ز فکر دین و دل ما را بری کرد ۱

دل و جان را بغارت داد عاشق
چو با سودای عشقش همسری کرد ۲

بدین ماست مؤمن آنکه عمری
بکفر زلف او جان پروری کرد ۳

بعالم یکدل هشیار نگذاشت
چو چشم مست او عشوه گری کرد ۴

اسیر دام او شد جانم آخر
چو فکر زلفش اول سرسری کرد ۵

چه داند حال زار بیدلان چیست
بت شوخی که حو با دلبری کرد ۶

دل و جان و جهان شد فتنه او
ز بس ناز و کرشمه کان پری کرد ۷

سرافرازی کند بر جمله شاهان
درین ره هر که ترک سروری کرد ۸

اسیری شهره شهرست و بدنام
که او دردین عشقش کافری کرد ۹