شماره ۳۲۹ - ای حسن جان فزای تو خورشید بی زوال

ای حسن جان فزای تو خورشید بی زوال
هرگز ندید دیده کس اینچنین جمال ۱

خورشید در لباس همه ذره نمود
رخسار او چو پرده برافکند از جمال ۲

باتار زلف او شب تار است همچو روز
خور در مقابل مه رویش کم از هلال ۳

برهر که تافت پرتو انوار وحدتش
کثرت به پیش او همه وهم آمد و خیال ۴

از قیل و قال مدرسه روشن کجا شود
حالات اهل ذوق و مقامات اهل حال ۵

تا با تو هست هستی تو نیست جز فراق
فانی شو از خودی که بحق یافتی وصال ۶

زان دم که نوش کرد اسیری می فنا
مخمور سرمست آمد و مستست لایزال ۷