شماره ۳۳۲ - بیاکه بی تو ز عمر خودم گرفت ملال

بیاکه بی تو ز عمر خودم گرفت ملال
مگر ز روی تو گردیم شادمان ز وصال ۱

ازآن بکنه جمالت کسی نشد واقف
که داشت شاهد حسنت هزار غنج و دلال ۲

دلی که جلوه رویت ندید از همه رو
نبرد بو بحقیقت ز ذوق اهل کمال ۳

مگر که عاشق دیوانه جان برافشاند
وگرنه فکر وصالش بود خیال محال ۴

بگو بساقی جان ها کز آن شراب کهن
بساز بهر حریفان پیاله مالامال ۵

هوای این می و شاهد گرت بود صافی
بگیر دامن رندان بنوش جام وصال ۶

اگر تو عاشق زاری و طالب یاری
چو بلبل از هوس گل بدرد و سوز بنال ۷

کسی که رند و حریفست و مست و خاموشست
ز بزم خاص بگوشش رسد خروش تعال ۸

مگر که کشف اسیری شود مقام شهود
وگرنه هست فسانه حدیث خواب خیال ۹