شماره ۳۵۶ - زنگ دوئی ز آینه دل زدوده ایم

زنگ دوئی ز آینه دل زدوده ایم
تا حسن جانفزای تو با تو نموده ایم ۱

همچو کلیم تا که بطور دل آمدیم
انی اناالله از همه عالم شنوده ایم ۲

در گلشن وصال چو شاهان بعیش و ناز
دایم حریف شاهد و پیمانه بوده ایم ۳

بگذار ای رقیب مرا با جفای دوست
مایار خود بجور و وفا آزموده ایم ۴

گفتم که عشق ما بتو هر دم فزون چراست
گفتا از آنکه ما بملاحت فزوده ایم ۵

گفتم بدیر و کعبه چرا روی کرده اند
گفتا از آنکه ما همه جا رو نموده ایم ۶

گفتم که پیر میکده این در چه بسته؟
گفتا اسیریا که درآ در گشوده ایم ۷