شماره ۱ - ای که داری حسن جان افزای دوست

ای که داری حسن جان افزای دوست
دررخ خوبان نظرکن بین که ظاهر حسن اوست ۱

گر همی خواهی عیان بینی جمال روی یار
دل ز فکر غیر خالی کن که پیدا اندروست ۲

پرشد از نور تجلی جمالش کاینات
جمله ذرات جهان روشن ازآن روی نکوست ۳

آفتاب از پرده هر ذره بنماید جمال
گر نقاب زلف بردارد صبا از روی دوست ۴

تا برخسارش پریشان گشت زلف عنبرین
همچو جان ما مشام جمله عالم مشکبوست ۵

در فراق او صبوری چون ندارم یکنفس
از پی وصلش همیشه جان ما در جستجوست ۶

چون اسیری از شراب عشق مستم از ازل
مستی مارا چه نسبت با صراحی و سبوست ۷