شماره ۱۱ - تلخ است بی تو صبر، دل غم فزوده را

تلخ است بی تو صبر، دل غم فزوده را
نتوان چشید داروی نا آزموده را ۱

ای ناله همدمی کن و از آب چشم من
بیدار ساز دیده ی بخت غنوده را ۲

دل شد رمیده ی سر زلف تو، وز کمند
نتوان به کوی عقل کشید آن ربوده را ۳

با باغبان مگو که دل غنچه خون چراست
خواندن نمی توان ورق ناگشوده را ۴

مشاطه زلف یار به انگشت می کشد
زان رو که نسبتی به قلم هست دوده را ۵

ناگفته از دهان تو رمزی مرا مکش
نتوان قصاص کرد گناه نبوده را ۶

شاهی خیال خاص بگو از دهان دوست
چون نیست لذتی سخنان شنوده را ۷