شماره ۹۲ - نصیب من ز تو گر درد و آه می آید

نصیب من ز تو گر درد و آه می آید
خوشم که یاد منت گاهگاه می آید ۱

تو میروی و ز هر جانبی خلایق شهر
پی نظاره شتابان که: شاه می آید ۲

غبار کوی تو در چشم دیده ام، زانست
که سرمه در نظرم خاک راه می آید ۳

نیاز من به چه در معرض قبول افتد
به ملتی که عبادت گناه می آید ۴

ز اشک خویش شکایت کجا برد شاهی
چو آب تیره اش از پیشگاه می آید ۵