شماره ۹۱ - باغ را چون گل رعنا ز سفر باز آید

باغ را چون گل رعنا ز سفر باز آید
عالمی را هوس رفته ز سر باز آید ۱

گفتمش: عاقبت از مهر تو باز آرم دل
زیر لب خنده زنان گفت: اگر باز آید ۲

گل بدینگونه که از شرم تو بگریخت ز باغ
شوخ چشمی بود ار سال دگر باز آید ۳

آخر ای جان که هوس میکندت آن سر کو
باش تا از دل آواره خبر باز آید ۴

یار بگذشت و مرا دیده چو نرگس بر راه
بامیدی که از این راهگذر باز آید ۵

گر از این سوی وزد باد عنایت ناگاه
کشتی بخت ز گرداب خطر باز آید ۶

شاهی، ار باز قدم رنجه کند بخت بلند
ناگهان شاهد مقصود ز در باز آید ۷