شماره ١ - ای کرمت نظم داده کار جهانرا

ای کرمت نظم داده کار جهانرا
والی اقلیم جسم ساخته جانرا ۱

داده شتاب و درنگ از ره حکمت
قدرت تو هیأت زمین و زمانرا ۲

کرده گهر پاش و درفشان بطبیعت
از کرم ابر بهار و باد خزانرا ۳

بهر شکار خرد ز غمزه و ابرو
داده بهر ماهروی تیر و کمانرا ۴

در چمن گلشن وجود خلایق
کرده بسی جویبار آب روانرا ۵

هر چه ازین پیش بود و باشد ازین پس
علم تو دانسته آشکار و نهانرا ۶

می نرسد پا بر آستان جلالت
وقت سیاحت خیال و وهم و گمانرا ۷

لطف تو معنی نهفته در دل آگاه
حکمت تو در زبان نهاده بیانرا ۸

قدرت تو داده ترجمانی فکرت
ز اول فطرت سخن سرای زبانرا ۹

مهر تو در سنگریزه های بدخشی
تعبیه کرده است داروی خفقانرا ۱۰

از پی نظم امور عالم هستی
قوت اعطا و منع داده بنانرا ۱۱

شهپر مرغان که از قبیل جماد است
صنع تو کرده است آلت طیرانرا ۱۲

لطف تو کانرا نهایتی نه پدیدست
نظم معاش و معاد خلق جهانرا ۱۳

از همه عالم گزیده بهر رسالت
راهبر ساکنان کون و مکانرا ۱۴

شمع نبوت چراغ دوده آدم
احمد مرسل مثلث قمرانرا ۱۵

ابن یمین است روز حشر و رکابش
تا که بتابد سوی بهشت عنانرا ۱۶