شمارهٔ ٣٧ - ایضاً قصیده در منقبت حضرت علی مرتضی(ع) والصلوه

آنرا که پیشوای دو عالم علی بود
نزد خدای منزلتی بس علی بود ۱

اقبال دارد آنکه زند دم ز دوستیش
بل بندگی قنبرش از مقبلی بود ۲

امروز هر دلی که تهی باشد از ولاش
روز جزا ز نار سقر ممتلی بود ۳

بر اتفاق مرشد و هادی اولیاست
از نور اوست مقتبس آنکو ولی بود ۴

شرطست در نماز جماعت امام را
کاو را از آن میان صفت افضلی بود ۵

فاضل بجای ماندن و مفضول را امام
کردن نه در طریقه حق مبطلی بود ۶

هر کس که مؤمنست بفرمان مصطفی
مولاش اگر عناد ندارد علی بود ۷

گر فیض او مدد نکند خاطر مرا
آخر مرا بگوی که این پر دلی بود ۸

ممدوح از این قبیل که گفتم فضایلش
گفتن مدیح غیر وی از جاهلی بود ۹

تا زنده ماند ابن یمین کار افضلش
در گلشن مدایح او بلبلی بود ۱۰