شماره ۹۵ - آندم که مرا فرقت آن لعبت چین بود

آندم که مرا فرقت آن لعبت چین بود
از غایت تلخی چو دم بازپسین بود ۱

یاد لب و دندان چو لعل و گهر او
میکردم و جز عم صدف در ثمین بود ۲

آن عهد کجا رفت که از زلف چو شامش
زنجیرکشان این دل دیوانه بچین بود ۳

گر ز آنکه فراموش شد آنسرو سهی را
کش ابن یمین از همه عشاق کمین بود ۴

از یاد نرفت ابن یمین را که چو سایه
اندر پی آن شمسه خوبان زمین بود ۵

خرم شب وصلش که مرا تا سحر از شام
مهتاب بنظاره آن روی و جبین بود ۶

امروز چنان گشت که گوئی همه عمر
با سوخته مهر خود آن ماه بکین بود ۷

رفتیم بنظاره رخسار چو ماهش
کز هر دو جهان حاصل عشاق همین بود ۸

ابروی کمان پیکرش از غمزه خدنگی
زد بر جگر خسته که آن را ابن یمین بود ۹