شماره ١٠٩ - خدائی که بنیاد هستیت را

خدائی که بنیاد هستیت را
بروز ازل اندر افکند خشت ۱

گل پیکرت را چهل بامداد
بدست خود از راه حکمت سرشت ۲

قلم را بفرمود تا بر سرت
همه بودنیها یکایک نوشت ۳

نزیبد که گوید ترا روز حشر
که این کار خوبست و آن کار زشت ۴

ندارد طمع رستن شاخ عود
هر آنکس که بیخ شتر خار کشت ۵

چو از خط فرمانش بیرون نه اند
چه اصحاب مسجد چه اهل کنشت ۶

خرد را شگفت آید از عدل او
که اینرا دهد دوزخ انرا بهشت ۷