شماره ١۵٠ - گر وعده ئی که داد مرا آصف زمان

گر وعده ئی که داد مرا آصف زمان
یکبارگی مرا ز خاطر عاطر گذاشتست ۱

بروی گرفت نیست گر اینسان که چاکرست
بس خلق را که بر در امید داشتست ۲

وانگاه دین وعده یکیک گزارده
چون رایت کرم بفلک برفراشتست ۳

وزیاد بنده گر نرود وعده های او
نشگفت از آنکه بنده بر آن دل گماشتست ۴

مانند او چو نیست کس اندر جهان بجود
دل نقش وعده هاش بجان برنگاشتست ۵