شماره ٢٠٧ - اتفاقم شب دوشین بوثاقی افتاد

اتفاقم شب دوشین بوثاقی افتاد
کاندرو بود حریفی صنمی حور نژاد ۱

من و او بر صفت وامق و عذرا با هم
کرده از اول شب خلوت و عشرت بنیاد ۲

ناگه آن چارده شب ماه بتم را در سر
هوس باختن یک ندبی نرد افتاد ۳

مهره از کیسه برون کرد و بگسترد بساط
پنج تا خصل باوستادی خود طرحم داد ۴

کعبتین را چو بمالید بسیمین کف دست
از دل طاسک پولاد برآمد فریاد ۵

وه که در بازی فارد چه ظرافتها کرد
ذوق آنم نرود در همه عمر از یاد ۶

من چو نقد دل و جانرا بنهادم پیشش
او زلب یکدو سه تا بوسه گروگان بنهاد ۷

ده هزارش حیل و مکر بهر باختنی
بیشمارش نکت و غمز بهر نطق گشاد ۸

گفتمش گر تو اشارت کنی امشب فردا
خانه گیرم بسر کوی تو ایحور نژاد ۹

گفت سهل است ترا بر سر و چشمم جایست
گفتم ایماه خدا عمر طویلت بدهاد ۱۰

در سبکباری منصوبه ندیدم مثلش
در همه عرصه آفاق ندیم و استاد ۱۱

تا بدان دم که بزد داو و تمامی وا برد
کافرین بر هنر و بازو و بر دستش باد ۱۲

مدتی بود که تا ابن یمین بود ملول
شب دوشین گره بسته ز کارش بگشاد ۱۳