شماره ٢۴٨ - بوستان گل فضل و گل بستان هنر

بوستان گل فضل و گل بستان هنر
سیف دین ای ز وجود تو هنرها موجود ۱

بکر فکرت دل صاحبنظران برباید
چون زکتم عدم آید سوی صحرای وجود ۲

مهر رایت چو بر اقلیم هنر سایه فکند
طالع اهل هنر شد متوجه بسعود ۳

ذهن وقاد تو از سلک معانی گه نظم
بسرانگشت بیان باز گشادست عقود ۴

تا در اقلیم هنر نوبت شادیت زدند
بنده گشت از دل و جان همچو ایازت محمود ۵

گر زند تیر فلک با تو دم از شعر بلند
خرد از بانگ دهل فرق کند نغمه عود ۶

ور حسد میبرد از رای تو خورشید رواست
بی هنر آنکه در آفاق کسش نیست حسود ۷

پیش صاحبنظران بر سر بازار هنر
گوهری کو نبود نظم تو باشد مردود ۸

قطعه ئی نزد من آوردی و از غایت لطف
روی بر خاک نهاد آبحیاتش بسجود ۹

گر چه یک قافیه ذالست ولی گوهر خود
سیف از آنقطعه غرا بهمه خلق نمود ۱۰

التماس فرجی کرده و دستار زمن
بخدائی که جز او نیست خرد را معبود ۱۱

بحکیمی که درین خیمه نه پشت فلک
قرص خورشید کماجش بود و صبح عمود ۱۲

کز تو جان باز ندارم ز مروت لیکن
چکنم نیست مرا دسترسی در خود جود ۱۳