شماره ۶۶۶ - تریاق و ارقمست مرا بر سر زبان

تریاق و ارقمست مرا بر سر زبان
این قسم دشمنان بود آن حظ دوستان ۱

کمتر ز نحل می نتوان بود کان ضعیف
هم نوش را محل شد و هم نیش را مکان ۲

بحریست خاطرم که چو برخاست موج او
گاهی نهنگ و گه صدف افکند بر کران ۳

طبع من ار نه ابر بهارست پس چرا
کردند با هم آتش و آب اندرو قران ۴

ابرست در حقیقت ازان رو که ابر وار
هم در فشانش بینم و هم صاعقه جهان ۵

در باغ عمر خویش کسی کو بنام من
تخمی فشاند ز آب سخن دادمش روان ۶

گر تخم بد فشاند همه خار و خس درود
ور تخم نیک بود گلش رست و ضیمران ۷

دارم زبان سنان وش و بر کس نمیزنم
خود را مزن گرت خردی هست بر سنان ۸

من خود گرفتم ابن یمین گشت در ثبات
کوهی کش از مکان نبرد صدمت زمان ۹

آخر نه هر ندا که بکهسار در دهی
آید بگوش تو هم از آنسان صدای آن ۱۰