شماره ۹۷ - بر عارض آن بت که توان تن ازوست

بر عارض آن بت که توان تن ازوست
خالیست که بدحالی مرد و زن ازوست ۱

گوئی که مگر سیاهی چشم منست
ز آنروی که روشنی چشم من ازوست ۲