شمارهٔ ۶۱ - خطاب بجمال الدین که یکی از دوستان اوست

بزرگ منعم و مخدوم من جمال الدین
سپهر رفعت و کان سخا و کوه وقار ۱

بخاکپای تو کان تاج فرق کیوانست
که شوق خدمتت از من ببرد صبرو قرار ۲

تو آفتابی و تا طلعتت طلوع کند
بوم چوذره نهان زیر پرده شب تار ۳

بروز و شب بدعای تو دوستداررانت
هزاردست براورده اند همچو چنار ۴

میان بخدمت تو بسته اند چون پیکان
دهان بمدح تو بگشاد ه اند چون سوفار ۵

نهاده گوش صدف سان که کی رسد تأیید
گشاده چشم چو نرگس که کی بود دیدار ۶

چو جان خصم تو هر روز تا بشب رنجور
چو چشم بخت تو هر شام تا سحر بیدار ۷