شمارهٔ ۶۰ - خطاب بچند دوست مسافر خود

سلام من که رساند بدان خجسته دیار
که هست مجمع احباب و محضر احرار ۱

به بقعه که درو دوستان من جمعند
چه دوست؟ جانم واز جان عزیز تر صد بار ۲

هزار بوسه بر آن خاک برنهد وانگه
سلام من برساند چگونه عاشق وار ۳

به لطف گوید کاین لعبتان دیده ی من
زگرم و سرد نگهدارهان و هان زنهار ۴

همه چو لاله و گل نو شکفته اند و لطیف
نگاه دار گل ولاله را ززحمت خار ۵

عزیز باشد نو باوه هر کجا که رسد
شکوفه ی دل ما را چنان گرامی دار ۶

قضا بدان قدر آب آتش انگیزد
اگر نشیند بر دامنی زباد غبار ۷

غلام و چاکر آب و هوای آن خاکم
اگر بسازد با دوستانم این یکبار ۸

به غیر غنچه بدو مباد کس دلتنگ
به غیر نرگس در وی مباد کس بیمار ۹

زمن ببرد عزیزان و دوستانم چرخ
به من جز این نتواند زمانه ی غدار ۱۰

همی بنالم از شوق دوستان قدیم
چنانکه زیرگه اززخم زخمه نالدزار ۱۱

بدم چو بلبل آنگه که پیش دیده ی من
بدند همچو گل نوشکفته در گلزار ۱۲

کنون زدوری ایشان دو جوی میرانم
زآب دیده و دم بسته ام چو بوتیمار ۱۳

زبس سرشک چو شنگرف و آه سرددلم
گرفته آینه ی طبع من کنون زنگار ۱۴

تو زندگانی بی دوستان مدان ازعمر
که مرگ به زچنین زندگی بود صد بار ۱۵