شماره ۵۷ - مرا گر چون تو جانانی بباید

مرا گر چون تو جانانی بباید
بجسمم آهنین جانی بباید ۱

عتاب دوست خوش باشد ولیکن
مر آنرا نیز پایانی بباید ۲

مرا لعلت ببوسی وعده دادست
ولیک از زلف فرمانی بباید ۳

دل از درد تو بیمارست و او را
هم از درد تو درمانی بباید ۴

بر آن روی چو ماهت چشم بد را
همی از نیل چوگانی بباید ۵