شماره ۱۲۹ - از روی چو خورشیدت هرگه که براندیشم

از روی چو خورشیدت هرگه که براندیشم
یکذره بود کمتر چون از قمر اندیشم ۱

جائی که لبت باشد با انهمه شیرینی
از لعل تو بیزام گر از شکراندیشم ۲

گفتی که برافشان سرگر عاشق جانبازی
من بهر نثار تو کی اینقدر اندیشم ۳

در عشق تو چو نشمعم جان بر سرو سر برکف
دعوی کله داری وانگه ز سراندیشم ۴

در آرزویم آمد کز ساعد خود سازم
هرگه که میانت را زرین کمر اندیشم ۵

جز رنگ رخم حقا در خاطرم ارآید
هرگه که من درویش از وجه زراندیشم ۶

گویم که بعشق از من بیچاره تری باشد؟
هم من بوم آن مسکین چون نیک براندیشم ۷

گفتی پس کاری شو تا هست غمت برجای
لایق نبود گر من کار دگر اندیشم ۸