هوش مصنوعی:
شاعر در این بیتها زیبایی چهره و قامت معشوق را با گل یاسمن و سرو مقایسه میکند و بیان میکند که نقاش ازل (خداوند) هنگام آفرینش صورت زیبای معشوق، هیچچیز را دریغ نکرده جز دهان او را.
رده سنی:
16+
این شعر حاوی مفاهیم عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی کلاسیک، فهم آن را برای سنین پایینتر دشوار میسازد.
شماره ۱۱۵ - نه چون رخ تو گلی بود یاسمنی
نه چون رخ تو گلی بود یاسمنی
نه چون قد تو سرو بود در چمنی ۱
نقاش ازل که روی خوب تو نگاشت
از تو چه دریغ داشت الا دهنی ۲
نه چون قد تو سرو بود در چمنی ۱
نقاش ازل که روی خوب تو نگاشت
از تو چه دریغ داشت الا دهنی ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۹۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۴ - ما را ندهد سپهر یک جرعه می
گوهر بعدی:شماره ۱۱۶ - ای بیش ز مه بنیکوئی و کم نی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.