شماره ۲۸ - کدام شه که گدای در سرای تو نیست

کدام شه که گدای در سرای تو نیست
چگونه شاه تواند شد ار گدای تو نیست ۱

چو خاک پای تو گشتند سر شدند سران
سری چگونه کند سر که خاکپای تو نیست ۲

اگر بعرش پرد مرغ آشیان گلست
دلی که با دو پر باز در هوای تو نیست ۳

نشان ز غیر ندید آنکه آشنای تو شد
که نیست هر که درین نشاء/ آشنای تو نیست ۴

گشاد کار نبیند بتنگنای دو کون
دلی که بسته موی گره گشای تو نیست ۵

دو تاست پشت فلک از نهیب بار فراق
که زیر سلسله طره دو تای تو نیست ۶

من از برای تو در آتشم چنانکه در آب
برای سوختنست آنکه از برای تو نیست ۷

سترده باد بتیغ فنا ز دوش بقا
سری که در سر عهد تو و وفای تو نیست ۸

دل ار بقا طلبد در فنای تست از آنک
فنای کون و مکان باشد و فنای تو نیست ۹

سزای من نبود جز تو پای تا سر خویش
بمن ببخش که غیر از کرم سزای تو نیست ۱۰

عطای من همه رویست و موی دلبر من
کدام رزق که در سفره عطای تو نیست ۱۱

بدل ز صیقل تجرید شد تجلی یار
چه صفوتست که در سیرت صفای تو نیست ۱۲

مرو ز دیده ام ای در دلم گرفته وطن
جفا مکن که مرا طاقت جفای تو نیست ۱۳