شماره ۵۶ - آمد و رفت ز سودائی خود یاد نکرد

آمد و رفت ز سودائی خود یاد نکرد
نتوان گفت باین دل شده بیداد نکرد ۱

دل من کز شکن طره او بود خراب
میتوانست بیک پرسش و آباد نکرد ۲

گر غمی بود مرا بود ز عشق رخ دوست
روی ننمود و من غمزده را شاد نکرد ۳

آنچه بر سینه من کرد سر ناوک عشق
بر دل سنگ سیه تیشه فرهاد نکرد ۴

صبر بین تا بچه پایه ست که در پای تو سوخت
دل دیوانه و از دست تو فریاد نکرد ۵

هست شمشاد چو قد تو ولی وقت قیام
این قیامت که تو کردی قد شمشاد نکرد ۶

دلم از کوه قوی تر بد و در او هنری
کرد عشق تو که در پر کهی باد نکرد ۷

لاله را جز رخ گلگون تو بیرنگ نساخت
سرو را جز قد موزون تو آزاد نکرد ۸

هر که با شادی روی تو شب آورد بروز
روز را شب بهوای بت نوشاد نکرد ۹

کرد تیر نگهت بر دل و بر دیده من
کار زاری که بکس ناوک پولاد نکرد ۱۰

چون فکندی بسرم پای نه ای آفت جان
تا نگویند ز افتاده خود یاد نکرد ۱۱

عشق و آزادگی و مردی و رادی همه داد
کس نگوید بصفا مکرمت ایراد نکرد ۱۲