شماره ۹ - سرافرازا تو آن صدری که طبعت

سرافرازا تو آن صدری که طبعت
به جز تخم نکو نامی نکارد ۱

گلستان کرم را بشکفد گل
اگر ابر کفت بر وی به بارد ۲

میان هر چه زان عاجز شود وهم
حکومتها همه رایت گذارد ۳

ز من دریاب و این یک نکته بشنو
که هر کان بشنود بر دل نگارد ۴

تبی کامد به تو نز بهر آن بود
که تا بر خاطرت رنجی گمارد ۵

ز بس کامیخت با دونان بترسید
که او را هر کس از دونان شمارد ۶

به دریای لطافت کان تن تست
فروشد تا مگر غسلی برآرد ۷

پس آنگه زود برگردید و دانست
که تاب حمله دریا ندارد ۸

سزد گر طبعت از روی بزرگی
چنین بی خردگی زو در گذارد ۹

نصیب خصم بی آب تو با دا
تبی کورا به خاک و گل سپارد ۱۰