شماره ۶ - شب سیاه بدان زلفکان تو ماند

شب سیاه بدان زلفکان تو ماند
سپید روز بپاکی رخان تو ماند ۱

عقیق را چو بسایند نیک سوده گران
که آبدار بود، با لبان تو ماند ۲

ببوستان ملوکان هزار گشتم بیش
گل شکفته برخسارگان تو ماند ۳

دوچشم آهو و دو نرگس شکفته ببار
درست و راست بدان چشمکان تو ماند ۴

کمان با بلیان دیدم و طرازی تیر
که بر کشیده شود، بابروان تو ماند ۵

ترا بسروین بالاقیاس نتوان کرد
که سرورا قد و بالا بدان تو ماند ۶