شماره ۱۴ - زیار شکوه عاشق به کفر نزدیک است

زیار شکوه عاشق به کفر نزدیک است
بدی که صاحب روی نکو کند نیک است ۱

دلم در آن خم زلفست گرچه خود دورم
چه غم ز دوری راهست دل چو نزدیک است ۲

همای روح سعادت به دام ما افتد
عجب که نگسلد این رشته سخت باریک است ۳

فتاده زلفت چون سایه چراغ به پات
درست بوده که پای چراغ تاریک است ۴

کسی گمان نبرم کز تو جان تواند برد
که ترک چشم تو آشوب ترک و تاجیک است ۵