شماره ۱۷ - زهی ز پیکر درگاهت اوج خورشیدی

زهی ز پیکر درگاهت اوج خورشیدی
که ذره ای بود اندر هواش پیکر تیر ۱

دقیقه ایست ز قدر تو نه سپهر بلند
بعلقه ای ز ضمیر تو هفت جرم منیر ۲

مسیر ابر بنان تو تا نقاب کشید
ز مشک بر رخ خورشید آسمان ضمیر ۳

همی بدرد بر روی آفتاب سپهر
هوا بدست تحرک نقاب ابر مطیر ۴

شراب خانه ی تو جوهریست حادثه سوز
که قائمند بدو، نه سپهر گاه مسیر ۵

چو روح قدسی بر هفت مسرعش تعظیم
چو عقل اول در نه مؤثرش تأثیر ۶

گهی مصدره خلفت جنین سخن
....................................... ۷

ایا رسیده بجائی بزرگی تو که هست
چو عفو حق کرمت جرم بخش عذر پذیر ۸

شبی بپای تفکر ز ساکنان سپهر
چو بر گذشتن و بیرون شدم ز چرخ چو تیر ۹

بعالمی برسیدم که بی وسیلت لفظ
مرا ضمیر سخن کشف شد قلیل و کثیر ۱۰

جهان پناهی دیدم در آن که دور جهان
بچشم همت عالیش خوار بود و حقیر ۱۱

سئوال کردم، کاین دین پناه عادل کیست؟
که در حمایت اقبال اوست تاج و سریر ۱۲

جواب داد بلفظی صریح هاتف غیب
ز ساق عرش بتائید کردگار صریر ۱۳

که شمس دولت و دین فخرملک صدر جهان
پناه تیغ و قلم ملجأ صغیر و کبیر ۱۴

جهان پناها چون اهل دین و دنیا را
ز سایه تو که پاینده باد نیست گزیر ۱۵