شمارهٔ ۲۳۱ - الخوف

دم با که زنم کنون که همدم بنماند
دل ریش شد و امید مرهم بنماند ۱

من خوش به امید وصل او می بودم
اکنون به چه خوش شوم که آن هم بنماند ۲