هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از ناپایداری دوستی و عشق میگوید و بیان میکند که یاری و وفاداری مانند عمر انسان گذرا است. او از ترس از دست دادن این رابطه ابراز نگرانی میکند و بیم آن را دارد که روزی غباری میان آنها بلند شود.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی موجود در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل این ابیات نیاز به آشنایی با ادبیات کهن فارسی دارد.
شمارهٔ ۲۳۵ - الخوف
نی همچو منت به عمر یاری خیزد
یاری چو منت به روزگاری خیزد ۱
من خاک توم تو می دهی بر بادم
ترسم که میان ما غباری خیزد ۲
یاری چو منت به روزگاری خیزد ۱
من خاک توم تو می دهی بر بادم
ترسم که میان ما غباری خیزد ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۹۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۲۳۴ - الخوف
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۳۶ - الخوف
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
