شمارهٔ ۲۳۷ - الخوف

گر کس دارد زنیک و بد خواه امید
شاید که من از تو دارم ای ماه امید ۱

گفتی که تو را چرا امید از من نیست
خوی تو و بخت من و آنگاه امید؟ ۲