هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که پیوسته به دنبال معشوق است و درد غم او را با طلبیدنش تسکین می‌دهد. او درمی‌یابد که تمام وجودش معشوق است و از خود غافل شده‌است.
رده سنی: 15+ محتوا دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه عمیق است که درک آن ممکن است برای سنین پایین‌تر دشوار باشد.

شماره ۱۲۴ - پیوسته تو را به صد هوا می طلبم

پیوسته تو را به صد هوا می طلبم
وین درد غم تو را دوا می طلبم ۱

چون می نگرم کانچ منم جمله تویی
من غافلم از خود که تو را می طلبم ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
کانال گوهرین در ایتا
۲۷۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۳ - در راه طلب به آخر آمد نفسم
گوهر بعدی:شماره ۱۲۵ - هر چند که من به خویشتن می نرسم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.