شماره ۲۶۴ - چون هستی تو به نیستی آلوده است

چون هستی تو به نیستی آلوده است
غم خوردن نیک و بد او بیهوده است ۱

هیهات که نا آمده را حاصل نیست
افسوس که آنچ رفت چون نابوده است ۲