هوش مصنوعی:
این شعر درباره گلای است که با زیبایی و غرور سر برمیآورد، اما در نهایت پایمال میشود. شاعر از زیباییهای طبیعت و سرنوشت گذرای آن سخن میگوید.
رده سنی:
12+
این شعر دارای مفاهیم تمثیلی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان کمسن قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند از زیباییهای ادبی و معنای عمیق آن لذت ببرند.
شماره ۲۶۷ - ای گل چو زغنچه نوبهارت کردند
ای گل چو زغنچه نوبهارت کردند
پاکیزه تر از آب زلالت کردند ۱
در حال کشیدی تو سر از رعنایی
تا از سر دست پایمالت کردند ۲
پاکیزه تر از آب زلالت کردند ۱
در حال کشیدی تو سر از رعنایی
تا از سر دست پایمالت کردند ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۴۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۶ - زین سان که تو را بی خودی و بی خبری است
گوهر بعدی:شماره ۲۶۸ - ای دل اگرت زنفس معزول کنند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
