شماره ۲۶۶ - زین سان که تو را بی خودی و بی خبری است

زین سان که تو را بی خودی و بی خبری است
چون حال تو را دید به صد چشم گریست ۱

با خویشتن آی این همه غفلت چیست
گر مرد رهی بهتر ازین باید زیست ۲