هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق سخن می‌گوید که مانند باری سنگین بر دوش اوست و با وجود ضعف و ناتوانی، همچنان آن را تحمل می‌کند. او خود را به مورچهای تشبیه می‌کند که دانه‌ای بزرگتر از خود را با سختی حمل می‌کند.
رده سنی: 15+ مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعاره‌های ادبی ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. این متن برای نوجوانان و بزرگسالانی مناسب است که می‌توانند مفاهیم عاطفی و ادبی آن را درک کنند.

شماره ۱۰۰ - عشق تو مدام دم به دم می کشمش

عشق تو مدام دم به دم می کشمش
باری است گران به صد قدم می کشمش ۱

چون مور ضعیف و دانهٔ بیش از خود
می افتم و می خیزم و هم می کشمش ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
کانال گوهرین در ایتا
۲۶۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۹ - ای عشق نه سودای کسی باشد خوش
گوهر بعدی:شماره ۱۰۱ - در دایرهٔ وجود بی سهو و سقط
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.