هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از عشق سخن میگوید که مانند باری سنگین بر دوش اوست و با وجود ضعف و ناتوانی، همچنان آن را تحمل میکند. او خود را به مورچهای تشبیه میکند که دانهای بزرگتر از خود را با سختی حمل میکند.
رده سنی:
15+
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعارههای ادبی ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. این متن برای نوجوانان و بزرگسالانی مناسب است که میتوانند مفاهیم عاطفی و ادبی آن را درک کنند.
شماره ۱۰۰ - عشق تو مدام دم به دم می کشمش
عشق تو مدام دم به دم می کشمش
باری است گران به صد قدم می کشمش ۱
چون مور ضعیف و دانهٔ بیش از خود
می افتم و می خیزم و هم می کشمش ۲
باری است گران به صد قدم می کشمش ۱
چون مور ضعیف و دانهٔ بیش از خود
می افتم و می خیزم و هم می کشمش ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۶۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۹ - ای عشق نه سودای کسی باشد خوش
گوهر بعدی:شماره ۱۰۱ - در دایرهٔ وجود بی سهو و سقط
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.