هوش مصنوعی:
شاعر بیان میکند که اگر تو (معشوق) همانی که هستی، در نهایت تفاوتی بین سجاده (نماد عبادت) و زنار (نماد کفر) برای ما نیست. او از افتادن به پای معشوق و از دست دادن قدح (پیاله) و دستار (عمامه) سخن میگوید، که نشاندهندهی بیقراری و شیدایی اوست.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و پیچیدهای است که برای درک عمیقتر آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعارهها ممکن است برای سنین پایین قابل درک نباشد.
شماره ۱۸ - زین سان که منم گر تو تویی آخر کار
زین سان که منم گر تو تویی آخر کار
ما را بَدَل سجاده باشد زنّار ۱
در پای خودم فتاده بینی یکبار
از دست قدح فتاده ور سر دستار ۲
ما را بَدَل سجاده باشد زنّار ۱
در پای خودم فتاده بینی یکبار
از دست قدح فتاده ور سر دستار ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۰۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷ - هر خسته که در مصطبه مسکن دارد
گوهر بعدی:شماره ۱۹ - روزی بینی مرا و رندی سه چهار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
