شماره ۶۷ - به رضاجوبی اغیار ز در راند مرا

به رضاجوبی اغیار ز در راند مرا
آن که میراند در آخر ز چه رو خواند مرا ۱

به سگان در او محرم و یکرنگ شدم
از دورنگی رقیبان ز درش راند مرا ۲

تازه نخلی که رطب داشت تمنا دل از او
از چه در کام ز کین حنظل افشاند مرا ۳

منم آن شیر کز افسون شدمش سر به کمند
صید او کیست که از سلسله برهاند مرا ۴

راند آشفته به صورت اگرم از در خویش
تا قیامت به درون داغ غمش ماند مرا ۵

دل درویش به دست آر تو ای دست خدا
از غرور ار صنمی خاطر رنجاند مرا ۶

برو ای قیصر و بر مملکت خویش مناز
که نهان پیر مغان دی سگ خود خواند مرا ۷