شماره ۶۹ - داد اجازه بر سخن آن لب نوشخند را

داد اجازه بر سخن آن لب نوشخند را
باش که پسته بشکند باز رواج قند را ۱

تا نرسد بدامنت گرد ملالتی زما
خاک شدیم در رهت تند مران سمند را ۲

عقل حریص دانه مژده دام میدهد
پند چو نشنوی دلا سر بگذار بند را ۳

سر بکمند میروم نه بخود از قفای او
بند چو محکم اوفتد سود چه بود پند را ۴

آهوی سر به ریسمان کایدت از قفا دوان
ای که سواره میروی تند مکش کمند را ۵

هر چه بجام ریزدت نوش کن و سخن مگوی
نیست چو اختیار رو برنه چون و چند را ۶

ترک نگاه را بگو تا ز سپاه غمزه اش
چین و چگل بهم زند کاشعز و خجند را ۷

مدحت مرتضی بگو آشفته مدح بخوان
چون صله تو می کند آن لب نوشخند را ۸