شماره ۳۱۵ - رندی که او بکوی مغان ره نشین بود

رندی که او بکوی مغان ره نشین بود
شاید که بحر و کانش در آستین بود ۱

سر نایدش فرود بتاج قباد و کی
آنرا که داغ بندگیت بر جبین بود ۲

با اینکه رام کس نشود توسن سپهر
نه مهر و مه که داغ تواش بر سرین بود ۳

هر شب زبوی موی تو آرد صبا بچین
گر نافهای مشگ زآهوی چین بود ۴

چشمت کمان کشیده چو ترکان راهزن
در قصد دین و دل همه شب در کمین بود ۵

غمناک کس بمیکده هرگز شنیده ای
حاشا که در بهشت دل کس غمین بود ۶

گفتی چه جنس بوده خدنگ کمان عشق
تیریست شهپرش پر روح الامین بود ۷

نازم بقاتلی که پی ضرب دست او
از کشتگان بلند همه آفرین بود ۸

دانی که چیست خاتم جم کاو جهان گرفت
نام تواش معاینه نقش نگین بود ۹

آنی که روزگار باین امتداد قدر
در سایه وجود تو راحت گزین بود ۱۰

آشفته رخ متاب زخاک در علی
حاشا که کیمیا بدو عالم جز این بود ۱۱