لاجرم مست و طربناک و قوی بنیادیم. ینی چی

این بیت از غزل شماره ۱۶۴۲ دیوان شمس تبریزی اثر مولانا جلال‌الدین رومی است. در این بیت، شاعر به بیان حال و احوال عارفان و سالکان طریقت عشق می‌پردازد و می‌گوید که آنها از شراب عشق الهی مست و طربناک شده‌اند و بنیادی محکم و استوار دارند.

در ادامه، به شرح اجزای این بیت می‌پردازیم:

* **لاجرم:** به ناچار، قهراً، الزاماً

* **مست:** بیهوش از شراب، مدهوش، شیفته

* **طربناک:** شاد، پرهیاهو، پرنشاط

* **قوی بنیاد:** دارای بنیان و اساس محکم، استوار

با توجه به این معانی، می‌توان چنین برداشتی از بیت داشت:

عارفان و سالکان طریقت عشق، به ناچار و قهراً از شراب عشق الهی مست و شیفته می‌شوند و در این حال، شادمانی و طرابی وصف‌ناپذیری را تجربه می‌کنند. این مستی و طرب، بنیانی محکم و استوار به آنها می‌بخشد و آنها را در برابر سختی‌ها و ناملایمات زندگی مقاوم می‌کند.

در واقع، شراب عشق الهی، عارفان را از خود و هستی خویش رها می‌کند و آنها را به حقیقت مطلق پیوند می‌دهد. این رهایی و پیوند، مایه شادمانی و طرابی وصف‌ناپذیری برای آنها می‌شود و بنیانی محکم و استوار در وجودشان بنا می‌کند.

علاوه بر این، می‌توان تفسیری عرفانی از این بیت ارائه کرد. در عرفان، شراب نمادی از عشق و معرفت الهی است. مستی از این شراب، به معنای رهایی از قید و بند نفس و رسیدن به حقیقت مطلق است. طرب و شادمانی ناشی از این مستی، نیز به معنای تجربه جمال و کمال الهی است. و بنیان محکم و استوار عارفان، نیز به معنای ایمان و یقین راسخ آنها به خداوند است.

همانطور که مشاهده می‌شود، این بیت از مولانا سرشار از معانی و مفاهیم عمیق عرفانی است و می‌توان برداشت‌های مختلفی از آن داشت.

امیدوارم این توضیحات مفید بوده باشد.