خدای گربه بدان آفرید تا موشان
نهان شوند به خاک اندرون به حبس خلود
این بیتی از یک غزل مولاناست که به گمراهی و دورشدن انسان از خداوند اشاره دارد.می گوید جان انسان مانند موشی که به زیر خاک می رود و از نور و روشنایی دور می گردد،گاهی در ظلمت و تاریکی فرومی رود اما خداوند راههای بیرون آمدن از این ظلمت را هم نشان داده است.
در این بیت،
خدای گربه بدان آفرید تا موشان
نهان شوند به خاک اندرون به حبس خلود
منظور آن است که خداوند راههای بیرون آمدن از ظلمت را هم نشان داده است.این را تشبیه کرده به اینکه گربه برای نابودی موشها آفریده شده تا نتوانند روی زمین بمانند و باعث آزار شوند.حبس خلود یعنی موشها تا ابد به زیر خاک خواهند فتنه بواسطه تسلط گربه ها.