تَرجیعبَند یا بند گردان از قالبهای شعر فارسی است که از غزلهای چند بیتی که هم وزن هستند تشکیل شده و برای اتصال این غزلها به یکدیگر از یک بیت تکراری استفاده مینماید.
بیت ترجیع با قافیهای ویژه و لفظ و معنی یکتا تکرار میگردد. این بیت بند ترجیع یا بند گردان نامیده میشود.
ما صوفی صفه ی صفاییم / بیخود ز خودیم و از خداییم، بند ترجیع ترجیع بندی از عطار است. شاعر در پایان هر بند یادآوری می کند که صوفی صفه ی صفاست و آنچنان از خود بیخود شده که فقط خدا را می بیند و بس.
صوفی یعنی کسی که صوف یعنی خرقه پشمینه می پوشد و دلی پر از صفا دارد همه ی صفات ناپسند را از خود دور کرده و پاکی و صداقت و ایمان را جایگزین نموده است. صفه هم به معنی سکو است یعنی عده ای از صوفیان روی سکویی دور هم جمع شده اند و به خاطر حضور آنها روی این سکو این سکو به صفه ی صفا معروف است.