تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شماره ۲۳ - چون آینه نورخیز گشتی‌، احنست
برو به گوهر
چون آینه نورخیز گشتی‌، احنست
چون اره به خلق تیز گشتی احسنت
در کفش ادیبان جهان کردی پای
غوره نشده مویز گشتی‌، احسنت
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شماره ۲۴ - زین مردم دل‌سیاه‌، رخ دارم زرد
برو به گوهر
زین مردم دل‌سیاه‌، رخ دارم زرد
بیدردی خلق دردم افزود به‌درد
جز خوردن‌خون‌دگرچه‌می‌شاید کرد
خون‌باید خورد و باز خون‌باید خورد
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شماره ۲۵ - امشب ز فراق دوست خوابم نبرد
برو به گوهر
امشب ز فراق دوست خوابم نبرد
هم دل به سوی شمع و کتابم نبرد
از بس که دو دیده آب حسرت بارد
بیدار نشسته‌ام که آبم نبرد
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شماره ۲۶ - چشمت به سیه‌بختی من ایماکرد
برو به گوهر
چشمت به سیه‌بختی من ایماکرد
زلف تو به قتلم آستین بالا کرد
بنوشت خطت به خون من لایحه‌ای
خال سیهت لایحه را امضا کرد
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شماره ۲۷ - ای خواجه وثوق گاه غرق تو رسد
برو به گوهر
ای خواجه وثوق گاه غرق تو رسد
هنگام خمود رعد و برق‌ تو رسد
جامی که شکسته‌ای به پای تو خلد
تیغی که فکنده‌ای به فرق تو رسد
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شماره ۲۸ - ماه رمضان و روزه جانا طی شد
برو به گوهر
ماه رمضان و روزه جانا طی شد
ایام دف و چنگ و رباب و نی شد
آید رمضان باز و همی خواهد رفت
وین عمر ندانیم کی آمد کی شد
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شمارهٔ ۲۹ - وصف گلابی
برو به گوهر
خشخاش و عسل بهم برآمیخته‌اند
جزوی ز گلاب اندرو ریخته‌اند
پس در ورق زرد گلشن بیخته‌اند
وانگاه به شاخ سروش آویخته‌اند
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شماره ۳۰ - گر زیر فلک فکر من آزاد نبود
برو به گوهر
گر زیر فلک فکر من آزاد نبود
در حنجره‌ام این‌همه فریاد نبود
مسعود گر اندیشهٔ آزاد نداشت
از قلعهٔ نای خلق را یاد نبود
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شمارهٔ ۳۱ - این رباعی را از منفای خود «‌بجنورد» گفته است
برو به گوهر
ای مرکزیان گر گل و ریحان خواهید
ور بلبل سرمست غزلخوان خواهید
یا مرکز ملک را به بجنورد کشید
یا آنکه بهار را به تهران خواهید
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شمارهٔ ۳۲ - رباعی
برو به گوهر
شد نیمی عمر در خرافات هدر
وندر حیرت گذشت یک نیم دگر
و امروز به چنگ لاالهیم اندر
ز الله مگر به مرگ یابیم خبر
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شماره ۳۳ - گر مانده و ناتوان و گر خسته و زار
برو به گوهر
گر مانده و ناتوان و گر خسته و زار
ما وز طلبش دست کشیدن‌، زنهار
افتان خیزان رسیم تا منزل دوست
پرسان پرسان روبم تا خیمهٔ یار
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شمارهٔ ۳۴ - جمع بین ا‌لاضداد
برو به گوهر
ای بسته چو فندق به سرانگشت‌، نگار
رویت چو چراغ و طرّه‌ات چون شب تار
از مدرسه و کتاب گشتم بیزار
ای ترک پسر دختر انگور بیار
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شماره ۳۵ - با خرقه و تسبیح مرا دید چو یار
برو به گوهر
با خرقه و تسبیح مرا دید چو یار
گفتا ز چراغ زهد ناید انوار
کس شهد ندیده است در کان نمک
کس میوه نچیده است از شاخ چنار
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شمارهٔ ۳۶ - کنایه از انگلیس
برو به گوهر
ای زورآور که خون ما خورده پریر
وی بسته فرو قماط ما با زنجیر
امروز تو کاملی و ما رشدپذیر
فردا باشد که ما جوانیم و تو پیر
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شماره ۳۷ - زاغی می گفت اگر بمیرد شهباز
برو به گوهر
زاغی می گفت اگر بمیرد شهباز
من جای کنم به دست شاهان از ناز
بلبل بشنید و گفت کای بنده‌ی آز
رو لاف مزن با وزغ و موش بساز
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شمارهٔ ۳۸ - خطاب به حزب دموکرات و حکومت
برو به گوهر
ای ساده‌دلان زر گرگ حیلت‌باز
با جهد شما سیم و زر آورد فراز
چون حب زری ازو نمودید نیاز
ناگاه میانتان جدا کرد چو گاز
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شمارهٔ ۳۹ - تسلیم و رضا
برو به گوهر
چون از در تسلیم نشد یار، عزیز
در چنگ رضا گشت گرفتار، عزیز
خورد آن گل‌تازه چوب و شد نفی به‌خوار
زین کار عزیز خوار شد خوار عزیز
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شماره ۴۰ - آمد رمضان و خلق رفتند ز هوش
برو به گوهر
آمد رمضان و خلق رفتند ز هوش
شد میکده‌ها قفل و زبان‌ها خاموش
تا نشنود الغیاث می‌خواران را
مینای عرق پنبه نهادست به گوش
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شماره ۴۱ - ای برده گل رازقی از روی تو رشک
برو به گوهر
ای برده گل رازقی از روی تو رشک
در دیدهٔ مه ز دود سیگار تو اشک
گفتم که چو لاله داغدار است دلم
گفتی که دهم کام دلت یعنی کشک
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شماره ۴۲ - ای میر اجل گر دهدم مهل اجل
برو به گوهر
ای میر اجل گر دهدم مهل اجل
خواهم کرد این‌مشکل لاینحل حل
گرخوش‌عمل‌،‌ار بدعمل از ری رفتم
ای مهتر ری حی علی خیر عمل