تعداد ۱۲۸۲۹ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۶ - سینه ریش از یاری هر خس ز بس باشد مرا
برو به گوهر
سینه ریش از یاری هر خس ز بس باشد مرا
چون قلم پر ناله هر مد نفس باشد مرا
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۷ - ما به فیض صحبت یاران مشفق زنده ایم
برو به گوهر
ما به فیض صحبت یاران مشفق زنده ایم
آمد و رفت عزیزان چون نفس باشد مرا
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۹ - تا شود آگاه از احوال هر نزدیک و دور
برو به گوهر
تا شود آگاه از احوال هر نزدیک و دور
بر فراز تخت از آن جا داده ایزد شاه را
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۳۰ - عشق میگردد دوا زخم دل غم پیشه را
برو به گوهر
عشق میگردد دوا زخم دل غم پیشه را
مومیایی میشود آتش، شکست شیشه را
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۳۱ - گرمی بد گوهران، چندان ندارد اعتبار
برو به گوهر
گرمی بد گوهران، چندان ندارد اعتبار
سنگ آتش میدهد اول گداز شیشه را
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۳۲ - پنبه سان شکستی چوب نرمی پیشه را
برو به گوهر
پنبه سان شکستی چوب نرمی پیشه را
نیست سنگی سخت تر از سختی خود شیشه را
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۳۳ - لازم است آزاده را از سر به پیشان احتیاط
برو به گوهر
لازم است آزاده را از سر به پیشان احتیاط
بید میلرزد بخود، هرگاه بیند تیشه را
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۳۴ - دیدن خلق جهان از بس کدورت آور است
برو به گوهر
دیدن خلق جهان از بس کدورت آور است
زنگ از این روها گواراتر بود آیینه را
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۳۶ - چون نلرزد بر سر دستش، دل ناشاد ما؟
برو به گوهر
چون نلرزد بر سر دستش، دل ناشاد ما؟
بهله از خون شکاری میکند صیاد ما!
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۳۷ - نیست کالایی کز آن خالی بود دامان ما
برو به گوهر
نیست کالایی کز آن خالی بود دامان ما
جز روایی، هر چه خواهی هست در دکان ما
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۳۸ - کرده ما را ناتوان از بس غم جانان ما
برو به گوهر
کرده ما را ناتوان از بس غم جانان ما
با عصای نی مگر خیزد ز جا افغان ما
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۳۹ - میگدازد ز آفتاب مرگ، برف زندگی
برو به گوهر
میگدازد ز آفتاب مرگ، برف زندگی
قطره ها باشد کز آن یک یک چکد دندان ما
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۴۲ - گشت یکشب در میان، وصل بت رعنای ما
برو به گوهر
گشت یکشب در میان، وصل بت رعنای ما
کربلائی شد پلاس تیره بختیهای ما!
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۴۹ - خیز و فکر خویشتن بین، چشم من، دیگر چه خواب؟
برو به گوهر
خیز و فکر خویشتن بین، چشم من، دیگر چه خواب؟
نور چشم از حلقه عینک چو شد پا در رکاب!
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۷۰ - دست ما و دامنش از بس بهم خو کرده اند
برو به گوهر
دست ما و دامنش از بس بهم خو کرده اند
دامنش در دست ما چون پنجه پای بط است
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۷۲ - خصم چون تندی کند، افتادگی آن را رواست
برو به گوهر
خصم چون تندی کند، افتادگی آن را رواست
خاکساریها در این توفان، چو خاک کربلاست
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۸۰ - قد چو خم گردید، روشن شد که وقت مردن است
برو به گوهر
قد چو خم گردید، روشن شد که وقت مردن است
شمع را چون سرنگون سازند، وقت کشتن است
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۸۷ - تازگی در باغ حسنت بسکه بی اندازه است
برو به گوهر
تازگی در باغ حسنت بسکه بی اندازه است
هر چه در وصف گل روی تو گویم تازه است
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۸۸ - شد چو بینامت زبان، از کام بیرون کردنی است
برو به گوهر
شد چو بینامت زبان، از کام بیرون کردنی است
شهر دل باشد چو بی یاد تو، هامون کردنی است
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۸۹ - نیست دل را با هوسهای جهان در سینه جا
برو به گوهر
نیست دل را با هوسهای جهان در سینه جا
شد چو بی‌دولت پسر، از خانه بیرون کردنی است