جستجو در گوهرین

در متن گوهرها، نام افراد و عنوان‌ها، برچسب‌ها و وزن شعر جستجو کنید.

مولوی رباعیات

رباعی ۴۳۲ - هجران خواهی طریق عشاقانست

نمایش متن گوهر برو به گوهر

هجران خواهی طریق عشاقانست
وانکو ماهیست جای او عمانست
گه سایه طلب کنند و گاهی خورشید
آن ذره که او سایه نخواهد جانست

مولوی رباعیات

رباعی ۴۵۵ - یکبار به مردم و مرا کس نگریست

نمایش متن گوهر برو به گوهر

یکبار به مردم و مرا کس نگریست
گر بار دگر زنده شوم دانم زیست
ای کرده تو قصد من ترا با من چیست
یا صحبت ابلهان همه دیگ تهیست

مولوی رباعیات

رباعی ۴۷۵ - آن را منگر که ذوفنون آید مرد

نمایش متن گوهر برو به گوهر

آن را منگر که ذوفنون آید مرد
در عهد و وفا نگر که چون آید مرد
از عهدهٔ عهد اگر برون آید مرد
از هرچه صفت کنی فزون آید مرد

مولوی رباعیات

رباعی ۴۷۶ - آن رفت که بودمی من از عشق تو شاد

نمایش متن گوهر برو به گوهر

آن رفت که بودمی من از عشق تو شاد
از عشق تو می نایدم از عشقم یاد
اسباب و علل پیش من آمد همه باد
بر بحر کجا بود ز کهگل بنیاد

مولوی رباعیات

رباعی ۴۹۳ - آن کس که ز چرخ نیم نانی دارد

نمایش متن گوهر برو به گوهر

آن کس که ز چرخ نیم نانی دارد
وز بهر مقام آشیانی دارد
نی طالب کس بود نه مطلوب کسی
گو شاد بزی که خوش جهانی دارد

مولوی رباعیات

رباعی ۵۰۳ - آنها که چو آب صافی و ساده روند

نمایش متن گوهر برو به گوهر

آنها که چو آب صافی و ساده روند
اندر رگ و مغز خلق چون باده روند
من پای کشیدم و دراز افتادم
اندر کشتی دراز افتاده روند

مولوی رباعیات

رباعی ۵۲۱ - از شربت سودای تو هر جان که مزید

نمایش متن گوهر برو به گوهر

از شربت سودای تو هر جان که مزید
زآن آب حیات در مزید است مزید
مرگ آمد و بو کرد مرا بوی تو دید
زانروی اجل امید از من ببرید

مولوی رباعیات

رباعی ۵۵۲ - ای دل این ره به قیل و قالت ندهند

نمایش متن گوهر برو به گوهر

ای دل این ره به قیل و قالت ندهند
جز بر در نیستی وصالت ندهند
وانگاه در آن هوا که مرغان ویند
تا با پر و بالی پر و بالت ندهند

مولوی رباعیات

رباعی ۵۶۴ - این تنهائی هزار جان بیش ارزد

نمایش متن گوهر برو به گوهر

این تنهائی هزار جان بیش ارزد
این آزادی ملک جهان بیش ارزد
در خلوت یک زمانه با حق بودن
از جان و جهان و این و آن بیش ارزد

مولوی رباعیات

رباعی ۵۸۵ - بسیار تو را خسته روان باید شد

نمایش متن گوهر برو به گوهر

بسیار تو را خسته روان باید شد
و انگشت نمای این و آن باید شد
گر آدمی‌ای بساز با آدمیان
ور خود ملکی بر آسمان باید شد

مولوی رباعیات

رباعی ۵۹۷ - بی‌عشق نشاط و طرب افزون نشود

نمایش متن گوهر برو به گوهر

بی‌عشق نشاط و طرب افزون نشود
بی‌عشق وجود خوب و موزون نشود
صد قطره ز ابر اگر به دریا بارد
بی‌جنبش عشق در مکنون نشود

مولوی رباعیات

رباعی ۶۰۱ - بی‌یاری تو دل بسوی یار نشد

نمایش متن گوهر برو به گوهر

بی‌یاری تو دل بسوی یار نشد
تا لطف غمت ندیده غمخوار نشد
هرچیز که بسیار شود خار شود
غمهای تو بسیار شد و خوار شد

مولوی رباعیات

رباعی ۶۰۸ - تا سر نشود یقین که سرکش نشود

نمایش متن گوهر برو به گوهر

تا سر نشود یقین که سرکش نشود
وان دلبر برگزیده سرکش نشود
آن چشمه آبست چه آن آب حیات
آب حیوان نگردد آتش نشود

مولوی رباعیات

رباعی ۶۴۵ - حاشا که دل از عشق جهانرا نگرد

نمایش متن گوهر برو به گوهر

حاشا که دل از عشق جهانرا نگرد
خود چیست به جز عشق که آنرا نگرد
بیزار شوم ز چشم در روز اجل
گر عشق رها کند که جانرا نگرد

مولوی رباعیات

رباعی ۷۲۱ - رو نیکی کن که دهر نیکی داند

نمایش متن گوهر برو به گوهر

رو نیکی کن که دهر نیکی داند
او نیکی را از نیکوان نستاند
مال از همه ماند و از تو هم خواهد ماند
آن به که بجای مال نیکی ماند

مولوی رباعیات

رباعی ۷۶۰ - عشاق به یک دم دو جهان در بازند

نمایش متن گوهر برو به گوهر

عشاق به یک دم دو جهان در بازند
صد ساله بقا به یک زمان دربازند
بر بوی دمی هزار منزل بروند
وز بهر دلی هزار جان دربازند

مولوی رباعیات

رباعی ۷۶۲ - عشق آن خوشتر کز او بلاها خیزد

نمایش متن گوهر برو به گوهر

عشق آن خوشتر کز او بلاها خیزد
عاشق نبود که از بلا پرهیزد
مردانه کسی بود که در شیوهٔ عشق
چون عشق به جان رسد ز جان بگریزد

مولوی رباعیات

رباعی ۷۶۸ - عقل و دل من چه عیشها میداند

نمایش متن گوهر برو به گوهر

عقل و دل من چه عیشها میداند
گر یار دمی پیش خودم بنشاند
صد جای نشیب آسیا میدانم
کز بی‌آبی کار فرو میماند

مولوی رباعیات

رباعی ۷۹۳ - کشتی چو به دریای روان میگذرد

نمایش متن گوهر برو به گوهر

کشتی چو به دریای روان میگذرد
می‌پندارد که نیستان میگذرد
ما میگذریم ز این جهان در همه حال
می‌پندارم کاین جهان میگذرد

مولوی رباعیات

رباعی ۷۹۶ - گفتم که به من رسید دردت بمزید

نمایش متن گوهر برو به گوهر

گفتم که به من رسید دردت بمزید
گفتا خنک آن جان که بدین درد رسید
گفتم که دلم خون شد از دیده دوید
گفت اینکه تو را دوید کس را ندوید