جستجو در گوهرین

هست در قبضهٔ تقدیر، گشاد دل تنگ
حلّ این عقد ز سرپنجهٔ تدبیر مخواه

چون گره شد به گلو لقمهٔ غم، باده طلب
به حلالی خور اگر آب حرامی داری

ای عقیق از من لب‌تشنه فراموش مکن
که درین دایره امروز تو نامی داری

ای گل شوخ که مغرور بهاران شده‌ای
خبرت نیست که در پی چه خزانی داری

ما به امید عطای تو چنین بیکاریم
کار ما را به امید دگران نگذاری

نخل امّید تو آن روز شود صاحب برگ
که سبکباری خود را به خزان نگذاری

عمر چون قافلهٔ ریگ روان در گذرست
تا بنا بر سر این ریگ روان نگذاری

رحم کن بر دل بی‌طاقت ما ای قاصد
ناامیدی خبری نیست که یکبار آری

ریزش اشک مرا نیست محرّک در کار
دامن ابر بهاران نفشرده‌ست کسی

لب نهادم به لب یار و سپردم جان را
تا به امروز به این مرگ نمرده‌ست کسی

غم بی‌حاصلی خویش نخوردی یک بار
چند در فکر زمین و غم حاصل باشی؟

کثرت و تفرقه در عالم گفتار بود
که جهانی همه یک تن شود از خاموشی

سینه باغی است که گلشن شود از خاموشی
دل چراغی است که روشن شود از خاموشی

چند در خواب رود عمر تو ای بی‌پروا؟
آنقدر خواب نگه دار که در گور کنی

برگ عشرت مکن ای غنچه که ایّام بهار
آنقدر نیست که پیراهن خود چاک کنی

پیش از آن دم که کند خاک تو را در دل خون
می به دست آر که خون در جگر خاک کنی

در سپند من سودازده آتش مزنید
که پریشان شود از نالهٔ من انجمنی

دل نبندند عزیزان جهان در وطنی
که به یوسف ندهد وقت سفر پیرهنی

می‌خورد شهر به هم، گر تو ستمگر یک روز
سیل زنجیر جنون سر به بیابان ندهی

ما برفتیم، تو دانی و دل غمخور ما
بخت بد تا به کجا می برد آبشخور ما
از نثار مژه چون زلف تو در زر گیرم
قاصدی کز تو سلامی برساند بر ما
به دعا آمده‌ام هم به دعا دست بر آر
که وفا با تو قرین باد و خدا یاور ما
فلک آواره به هر سو کندم می‌دانی؟
رشک می‌آیدش از صحبت جان پرور ما
گر همه خلق جهان بر من و تو حیف برند
بکشد از همه انصاف ستم داور ما
روز باشد که بیاید به سلامت بازم
ای خوش آن روز که آید به سلامی بر ما
به سرت گر همه آفاق به هم جمع شوند
نتوان برد هوای تو برون از سر ما
تا ز وصف رخ زیبای تو ما، دم زده‌ایم
ورق گل خجل است از ورق دفتر ما
هر که گوید که کجا رفت خدا را حافظ
گو به زاری سفری کرد و برفت از بر ما