چشمم که بود از اشک در جی از لیالی
تا دیده ام لب او شد درج دیده خالی

چون داشت از دویی ننگ، یار یگانه ما
با مردمان نیامیخت، در چشمخانه ما
در باب خانه سازی، همطالع کمانیم
کی بی کجی شود راست، دیوار خانه ما